نشسته بودم پای رایانه و در حال نوشتن یك سری مطالب به ظن خودم به درد بخور بودم! یكهو صدای اذان از تلویزیون بلند شد... یه غری به خدا زدیم كه آخه الان چه وقته نمازه؟! به نوشتن ادامه دادم و گفتم تا اذان تموم شه میرم نماز میخونم... آخه میترسیدم رشته مطلب از دستم خارج شود... حالا دعای فرج رو هم گوش كنیم بعد میریم نماز میخونیم... دعای فرج كه تموم شد.... زنگ خونه را زدن! مجبور شدم بلند شم برم در را باز كنم... وقتی برگشتم یه لعن درست حسابی به خودم فرستادم.... رشته مطلب به خاطر نماز از دستت خارج میشد بهتر بود یا به خاطر باز كردن در واسه همسایه كه یادش رفته كلید رو با خودش ببره؟!

اعتقاد دارم به این كه خدا نمی ذاره محب امیرالمومنین برخی از فضایل را از دست بده، حتی اگه خود اون بنده نفهمه به زور نگهش میداره...

1.علی(ع) فرموده است: «اکره نفسک علی الفضائل فان الرذائل انت مطبوع علیها» (نفست را به فضائل مجبور كن، وگرنه خود به خود تو به سمت رذیلتها مایل هستی)

2. رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود:«از من نیست کسی که نماز را سبک بشمارد. به خدا قسم هر کس نماز واجبش را از اول وقت، به تأخیر بیندازد، در حوض کوثر نزد من نخواهد آمد و شفاعت من در روز قیامت نصیب او نمی‌گردد.»

3.آقای مصباح می گوید: آیت الله بهجت از مرحوم آقای قاضی (ره) نقل می کردند که ایشان می فرمود: «اگر کسی نماز واجبش را اول وقت بخواند و به مقامات عالیه نرسد مرا لعن کند! و یا فرمودند: به صورت من تف بیندازد.»