بنا به دلایلی تو حیاط بیمارستان بیکار نشسته بودیم و من باب "به هرزه بی می و معشوق عمر میگذرد" داشتیم با رفقا اتلاف عمر میکردیم که یه آقای حدودا ۵۰ساله اومد رو نیمکت کنار ما نشست و اجازه گرفت و سیگارشو روشن کرد و بدون اینکه ما حرفی بزنیم شروع کرد به تعریف زندگانیش! از غلطهایی که در دوران جوانی کرده بود گفت و ما را پند داد که تا جوونیم حال کنیم! الانم به خاطر عوارض غلطهایی که تو جوونی کرده بود تو بیمارستان بود. مشکل کبد و ریه و کلیه و استخوان و مغز و کلسترول بالا و هرچی که بگید داشت. میگفت: از دکتر مکتر جماعت خوشم نمیاد، جلو عشق و حال آدمو میگیرن، همین الان داشت منو نصیحت میکرد که دور و بر دود و دم نچرخم، اینقد رفت تو مخم که اعصابم بهم ریخت و اومدم بیرون سیگار بکشم. ولی چاره ای نیست چون رعایت نمی کنم، مجبورم سالی یه بار بیام و چند هفته ای بیمارستان بستری شم...

خدایا! ما هم یه سال چرخیدیم و هر اشتباهی هم که مقرر کردی انجام دادیم، انواع و اقسام درد و مرض رو هم گرفتیم، مرض اخلاقی، مرض فردی، مرض اجتماعی، مرض سیاسی، مرض اقتصادی و هر مرض دیگه ای که وجود داره. قبل از اینجا هم تو ماه رجب و شعبان چند تا آزمایش و تست ازما گرفتید و خودتون دیدید که وضعمون چقدر نادرسته. الانم اقرار به گناهانم را وسیله قرار دادم که منو تو بیمارستان خودت بستری کنی. اگه قرار بود خودم آدم بشم که تو این دو ماه یه فرجی میشد، ولی اطمینان دارم به اینکه هر کسی را تو بخواهی هدایت میکنی.

اگر قرار است بخشیده شوم، چه کسی اولی تر است از تو بر بخشش من؟! "یا من اسمه دواء و ذکره شفاء" مریضتم, ما را با سلامت در مهمانی وارد كن...

پی نوشت: دوستان، آشنایان، همسایه های بغلی و بالایی و پایینی و جلویی و عقبی، رفقا، نارفیقا، تاکسیهای با خط و بیخط تو مسیر، کسایی که تو صف نونوایی و تره بار و پمپ بنزین جاشون رو گرفتیم، اساتید محترم که اذیتشون کردیم، و همکلاسیهایی که سوزن روی صندلیشون گذاشتیم یا صندلیشون رو کشیدیم، کسایی که سر فوتبال سر جر زدن و یا داوری ما متضرر شدن، همه کسایی که موقع رانندگی با سرعت، با لایی کشیدن، با ترمز ناگهانی یا با انواع خلافهای آئین نامه ای دیگر مزاحمشون شدم، سوسولها، لاتها، بچه های گذر و خلاصه هر بزرگواری که از بد روزگار ما سر راهش سبز شدیم و از ما کدورتی به دل داره، ما اینجا کتبا حلالیت میطلبیم. چی کار کنیم دیگه کارمون گیره! اگه بزرگواری کنید و عفو بفرمایید، لطف کرده اید، وگرنه که ما بدبخت میشیم با این همه حق الناس...